Als projectleider wordt je geacht elke fase van je project volledig onder controle te hebben. Prognoses zijn heilig en de planning moet gehaald worden binnen het beschikbare budget. De eisen aan de mate van projectbeheersing en het halen van de tussenresultaten zijn in de loop der jaren steeds strikter geworden. In het verleden bouwden vakinhoudelijke bouwmeesters; kathedralen, kastelen en bruggen waarbij het eindresultaat telde, tijd en budget waren ondergeschikt aan het resultaat. In de loop van de tijd werd planning belangrijker omdat de gebruikers eisen gingen stellen aan het tijdstip van beschikbaarheid van het project. Momenteel moet een project binnen de strakke kaders van de vooraf gestelde eisen en randvoorwaarden worden uitgevoerd.

Begin 1900 is de Gantt Chart geïntroduceerd waarbij op gestructureerde methode de projectplanning inzichtelijk wordt gemaakt. In de jaren ’60 startte IMPA als een discussiegroep voor projectmanagers van internationale projecten. Gevolgd door Prince2 in de jaren ’90. Inmiddels is er een grote keuze aan methodieken; Prince2, IPMA, PMBok en Scrum, allemaal methodieken met als doel om projecten te beheersen. Het verbindende en centrale thema van deze methodes is het knippen van het project in samenhangende en overzichtelijke onderdelen. De gedachte is dat als de losse delen allemaal binnen tijd en budget worden opgeleverd het geheel ook klopt. In de praktijk blijkt echter dat een verzameling deelprojecten niet per definitie een werkend eindproduct oplevert.

Volgens mij wordt het verschil gemaakt door de projectmanager die het project soms durft te laten gaan en vertrouwd op de energie van het team om tot de beste resultaten te komen. Van de projectmanager vraagt dit generieke kennis en overzicht om het kritische pad te kunnen definiëren in de activiteiten naar het eindresultaat. Hierdoor kan hij/zij inschatten wat kritisch is en echt af moet zijn op een bepaalde datum en wat nog speling heeft.

Hoe goed ook gepland en beheerst, in de dagelijkse praktijk is het bijna een gegeven dat planningen verstoord worden. Een belangrijke terugkomende verstoring is de beschikbaarheid van mensen en middelen. Het kost wat kost vasthouden aan de details in de planning blijkt in de praktijk niet bevorderlijk voor het resultaat. In overleg zoeken naar alternatieven en mogelijkheden geeft commitment van de betrokkenen en bevorderd de kwaliteit van het product. De kunst is om een planning zo te gebruiken dat de echt kritische tussenproducten gehaald worden en waar mogelijk het team de ruimte krijgt om flexibeler met de tijd om te gaan.

De succesvolle projectleider durft te schakelen tussen de harde projectmanagement tools en zijn onderbuikgevoel om dingen te laten gebeuren. Controle en het laten gebeuren, het Yin en Yang van het projectmanagement, alleen in balans wordt het een succes.

Ik ben benieuwd naar andere ervaringen en meningen op dit gebied en nodig iedereen uit om zijn ervaringen te delen als reactie op dit blog.

— Geschreven door Guido Visser

In de tijd van de Verenigde Oost-Indische Compagnie waren we goed in de handel, momenteel zijn we goed in logistiek en dienstverlening. Maar hoe zal Nederland er over 10 jaar uitzien? In Groningen kunnen we geen gas meer winnen, de maakindustrie concurreert met Azië en de banken zijn Europese instellingen geworden. Wat gaan we doen als land? Hoe onderscheiden we ons in een wereld waarin consumenten zelf online in China shoppen?

Als ik na een bezoek aan het buitenland weer terug kom in Nederland valt me altijd weer op dat wij als land veel unieke eigenschappen hebben. Vaak zien we die bijzondere zaken niet meer omdat we ze als normaal ervaren en we bijna vergeten hoe bijzonder ze zijn. Nederland is supercompact: binnen één uur is bijna elke bestemming comfortabel te bereiken. De organisatie van dancefeesten is een exportproduct, net als Nederlandse dj’s die in de internationale top meedraaien. Onze musea en oude meesters zijn wereldberoemd. Voor grote evenementen hebben we moderne voetbalstadiums, die ook nog eens dicht bij elkaar liggen. We kunnen goed organiseren, denk aan Koningsdag, Sail in Amsterdam en de start van de Tour de France. Massale bezoekersaantallen worden schijnbaar moeiteloos verwerkt.

Naast de infrastructuur hebben we ook onze cultuur mee om het bezoekers naar de zin te maken. Nederlanders spreken hun talen, zijn tolerant ten opzichte van andere culturen en onze samenleving is stabiel. Schiphol is mooi centraal gelegen in de Randstad en heeft directe verbindingen met de hele wereld. Ons gematigde klimaat maakt dat we het hele jaar door bezoekers kunnen ontvangen.

Zo heeft Nederland alles in zich om op korte termijn het leisure- en entertainmentcentrum van de wereld te worden.

Door de wereldwijd groeiende welvaart neemt de behoefte aan entertainment en evenementen alleen maar toe. In plaats van concurreren in de maakindustrie of de dienstensector kunnen we onze sterke punten beter inzetten om een unieke Dutch Experience neer te zetten. Onze creatieve sector is zo sterk dat we mooie evenementen kunnen organiseren en blijven vernieuwen. Elke regio in Nederland kan zijn domein claimen: Rotterdam sport en duurzaamheid, Den Haag politieke conferenties en Amsterdam creatieve evenementen.

Creativiteit is moeilijk te kopiëren, in tegenstelling tot technologie en diensten die je kunt outsourcen. Maar het vraagt wel lef om keuzes te maken en deze vol te houden. We zullen onze infrastructuur en voorzieningen moeten aanpassen aan andere reizigersstromen en behoeftes. Om over 10 jaar ons land zo ingericht te hebben dat de Dutch Experience de nieuw motor wordt voor onze economie, moeten we nu al voorsorteren.

Wie wil er meewerken aan een portfolio met ideeën voor infrastructuur om de de Dutch Experience mogelijk te maken?

— Geschreven door Guido Visser